Bir süre sonra gelip kızımın bindiği salıncağı hızla sallamaya başladılar.
O direndi önce. Sesini yükseltti.

Ama sonra, doz arttı.
Bir anda hep birlikte bağırmaya başladılar.
Kızımın yüzüne hunharca bağırarak salıncağı daha da sert sallamaya devam ettiler.
O an…
Kızımın korkudan titreyen sesini, ama daha çok onların yüzünde beliren o öfkeyi, o parlamayı unutamıyorum.

Gözlerinden çıkan alev gibi bir şeydi.
Ve biz, bir an eşimle göz göze gelip aynı şeyi düşündük:
“Bu kadar küçük bir bedenden bu kadar büyük bir öfke nasıl çıkabiliyor?”

Gerçekten şaşırdık.
Çünkü bu artık sıradan bir dışlama değildi.
Bu, neredeyse fiziksel bir saldırganlık haline gelmişti.
Ve neyin üstüne kurulduğunu anlamak istedik.

Ve sonra, kızım kucağımdayken geldiler yine.
Alay etmeye, laf atmaya devam ettiler:
“Bak biz ne aldık salıncağımıza!”
“Üstün pis olmuş, dondurma dökülmüş!”
Gülerek, yüksek sesle, tekrar tekrar.

O an içimde bir cümle kuruldu:
“Bu kadar erken mi gerçekten?”

Ben orada ezilmedim.
Kızımı aciz ya da zayıf da görmedim.
Ama şunu çok net gördüm:
Kötülük, artık daha ince, daha örgütlü, daha sessiz başlıyor.
Ve çok daha erken yaşta.
Çocuklar artık sadece oyun oynamıyor;
birbirlerine üstünlük kuruyor, dışlıyor, alay ediyor.
Ve bunu yaparken bir tür keyif geliştiriyorlar.

Ve bu çocuklar, bir yetişkinin yanında bile durmaktan çekinmiyorlar.
Kızım kucağımdayken bile geldiler.
Bu ne demek?

Bu davranış, birkaç şeyi çok açık gösteriyor:

🔸 Sınır tanımıyorlar.
Yetişkinin orada olması, durmaları için bir sebep değil.
Demek ki daha önce sınırla karşılaşmamışlar.
Ya da karşılaştıklarında sonuçsuz kalmış.

🔸 Empati kuramıyorlar.
Ağlayan bir çocuğun annesine sığınması…
Normalde dokunur insana.
Ama dokunmuyorsa, o duyguyla hiç tanışmamış olabilirler.
Ya kendi duyguları bastırılmıştır… ya da başkalarının duygularına hiç temas edememişlerdir.

🔸 Güç gösterisi yapıyorlar.
Birlikte hareket ederek bir çocuğu hedef almak ve ardından güle oynaya üstünlük kurmak…
Bu bir oyun değil.
Bu bir model.
Büyüdüklerinde başka sahalarda, başka insanlara karşı sürdürecekleri bir davranış biçimi.

Peki bu çocuklar neden böyle?

Çünkü çocuklar böyle doğmuyor.
Böyle öğreniyorlar.

Evde, sokakta, okulda, televizyonda, sosyal medyada gördüklerini model alıyorlar.
Bizim neye güldüğümüzü, kimi “pis”, kimi “güzel”, kimi “bizden” saydığımızı fark ediyorlar.
Ve bunu taşıyorlar: oyun parkına, sınıfa, hayata.

Bazı davranışlar karşısında susuluyor.
Bazı sözler ödüllendiriliyor.
Bazı dışlamalar “çocukça” sayılıyor.
Ve biz, fark etmeden büyütüyoruz o karanlık kökü.

Ve bir şey daha:
Empati, gelişmesi zaman alan bir beceridir.
Ama gelişmesi için önce var olması gerekir.
Bir çocuk başkasının ağladığını görüp, “Ne olmuş yani?” diyorsa…
Büyük ihtimalle ya duygularını tanımıyordur,
ya da bir başkasının duygusuyla hiç karşılaşmamıştır.
Yani sadece “duyarsız” değil; duygularla tanışmamış olabilir.

Bu yüzden “çocuk işte” demek yetmiyor artık.
Çünkü bu ‘çocukluk’ hali değil.
Bu, başkasının sınırını tanımadan büyümüş bir davranış biçimi.

Ben kendi çocuğuma empatiyi, sınırı, sevgiyi öğretmeye çalışıyorum.
Ama karşısına çıkan çocuklar bunu hiç duymamışsa…
İyi olmak bazen çok yalnızlaştırıcı olabiliyor.

Yine de inanıyorum:
İyi olmak bir lüks değil.
Bir mücadele.
Ve ben, o mücadeleye kızımla birlikte şimdiden başlıyorum.

Yataktan doğrulmakla sürüklenmek arasında kalmış sabahlar...
Gözlerini tam açmadan taradığın saçlar, aynaya bakmadan sürdüğün ruj,
dolabın başında dakikalarca dikilip sonunda yine aynını giydiğin gömlek.
Vakit yetmiyor, niyet zaten yok.
Sesini duymadan, aceleyle hazırlanmış bir siluet çıkıyor evden.
Günün ilk cümlesi kendine değil, başkasına:
"Yolladım. Toplantı saat üçte."

Artık öyle sabahlarım yok.

Alarm çalmıyor.
Skype açılmıyor.
Ajandamda kimse beni beklemiyor.
Giyinmeden önce kimseye benzemem gerekmiyor.

Yatağın kenarında biraz kalıyorum.
Perdeden süzülen ışık odayı değil, içimi aydınlatıyor sanki.
Bir ses kalk diyor —
Ama işe değil, kendine gitmek için.

Kapıdan çıkan hep bendim.
Ama zamanla, kendime en uzak olduğum yere dönüşmüştü sabahlar.
Telaşlıydım, koşturuyordum, yetiştiriyordum…
Ama hiç durup, “ben nasılım?” diye sormuyordum.
Sesimi duyacak vakit yoktu.
Sadece görevleri taşıyan, tanımları giyen bir siluete dönüşmüştüm.
Varlığım tamdı belki, ama içimde biri susuyordu.

Şimdi…
Aynaya bakınca bir role değil, bir insana rastlıyorum.
Bazen hâlâ yorgun, bazen kararsız.
Ama ilk kez sahici biri.

Su soğuk evet.
İlk dokunuşta nefesini tutuyorsun.

Artık “ne iş yapıyorsun?” sorusuna cevabım uzun, kıvrımlı, bazen sessiz.
Ama her seferinde daha gerçek.
Çünkü artık ben böyleyim.

Girince alışıyorsun.
Hatta çıkmak istemiyorsun.

Sen de gelsene..

Janset

Tüm bunlara rağmen oradaydın.

Neşeydin
Sevinçtin.
Kendine vermeyi bilemediğin şefkat, başkalarına verdiğin iyiliktin.

Tam şimdi…
çokça
kendine değmeye ve onu sarmaya ihtiyacın var.

Birlikte sadece durabiliriz.
Nefes alabiliriz.
Ve fark edebiliriz
Sen ben biz buradayız.
Yeniden hissetmeye değeriz.

Çünkü hayat biziz.

Burası Gölgelik.

Hiçbir şey olmak zorunda olmadığın bir yer.
Daha iyiye varmak için değil,
biraz olduğun gibi durmak için kurulmuş bir alan.

Sesini bulmak şart değil.
Ama istersen buradaki sessizlik,
sana ses olabilir.

İstersen bireyler çizeriz, dilersen bir köşede okuruz, ya da belki oturur konuşuruz.

Burada her ay bir ses var,
bir yazı, bir çember.
Ama belki asıl olan,
birlikte kalabilmek.
Birlikte susabilmek.
Ve yeniden kendine yakın hissedebilmek.

Biraz soluklanmak istemez misin?

Burası Gölgelik.
Ve burada yerin var.

Kendi deneyimlerim üzerinden, “görünmek” arzusunun bazen “görmekten” nasıl uzaklaştırdığını fark ettim.
Henri Matisse’in bir sözü eşliğinde, görünmez olmanın gölgesi değil, bazen bir sevme biçimi olabileceğini sorguluyorum.

“Coşkumun kapladığı alanda sevdiklerime ne kadar yer bırakıyorum?”
Belki bu bölüm, senin de kendine sorman gereken bir soruya dönüşür.

🎙️ Ben mükemmel olmayı değil, oyunda olmayı seçtim. Sen?

Bu bölümde, kişisel deneyimlerden toplumsal histerilere, 1602’de kurda dönüştüğüne inanılan Pierre’den bugünkü sokaklara kadar uzanan bir yolculuğa çıkıyoruz.

Karmaşayı çözmeden içinde kalabilmenin,nefes almanın, sadece var olmanın gücünü konuşuyoruz.

Kimi zaman bir kedi gibi… Patimizi yeniden uzatıyoruz hayata.

Dinlemek için hemen tıklayın!

Bana ulaşmak için, e-posta gönderebilirsiniz.

jansetbeklen@gmail.com

Peki ya siz? Günlük deneyimlerinizi nasılşekillendirdiğinizi hiç fark ettiniz mi? ☕✨

🎧Dinlemek için hemen tıklayın!

Bana ulaşmak için, e-posta gönderebilirsiniz.

jansetbeklen@gmail.com

Bu bölümde, hata yapma kaygısını, kendimize koyduğumuz sert kuralları ve aslında içimizde daha şefkatli bir ses uyandırmanın yollarını keşfe çıkıyoruz. Başarısızlık gerçekten var mı, yoksa sadece yeniden başlamak için bir fırsat mı?

Peki ya siz? Kendinize iyi bir dost olmayı öğrenmeye hazır mısınız? 🌿

🎧 Dinlemek için hemen tıklayın!

Bu bölümde, oyun oynayan bir çocuğun özgürlüğünden ilham alarak yaratıcılığın aslında nasıl hep yanı başımızda olduğunu keşfe çıkıyoruz.

Peki ya siz, kendi içsel oyun alanınızı bulmaya cesaret edebilir misiniz?

Subscribe now